« پیش از شما به سان شما

بیشمار ها

با تار عنکبوت

نوشتند روی  باد :

کین دولت خجسته جاوید , زنده باد »

داشتم به این فکر می کردم که ما انسان ها چرا به یکدیگر عادت می کنیم ناگاه غافل می شویم و چرا من گاهی تلخم و چرا گاهی . . .

خیلی وقت بود که نمی خواستم بنویسم  اما بی اندیشه امروز نوشتم . . . یاد بعضی ها دلم را پریشان می کند . . . نمی دانم !!  چقدر تلخم ...

گاهی یاد آنان که به یادت هستند و گاهی یاد آنانی که به یادت نیستند حتی یاد آنانی که در یادم بی یاد آنان نتواند .

به قول حسن پناهی : همه چی از یاد آدم میره مگه یادش که همیشه یادشه !

خنک آن قمار بازی که بباخت آنچه بودش

بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

قمار کردم

دیشب مست بودم

تمام زندگیم را به پتیاره گیتی ٫ قمار کردم

و هر چه بود را باختم

اما هوس دیگر می خواهم

شور و حالیست امشب

آری من مست خواهم کرد

من قمار باز عالمم

قمار می کنم امشب خدایم را  . . .

(گوشه ای از دست نوشته هایم)

چه می بینی ؟؟؟

این عکس شاید نزدیکی ما به دنیای کودکیمان را نشان میدهد ٫ زیرا آنگاه که تو این عکس را تماشا می کنی عشق بازی دو عریان را می بینی که چکونه در دنیا خودشان زندانی شده اند اما  زمانی که این عکس را به کودکان نشان داده اند ٫ آن ها چیزی جز  ۸ دلفین را ندیده اند  . . . ! ! !

کودکیم را به جهانی از عشق نمی فروشم .

 هــمــانا که آمــد شــما را خبـــــر / که مــــا را چه آمد ز اخـــــــتر به ســـر

از این مار خوار اهریمن چهـــرگان / ز دانایی و شــــــــرم بــــی بهرگـــــان

نه گنج و نه نام و نه تخت و نـــژاد / همی داد خواهند گیتـــــــی به بــــاد

از این زاغ ســاران بی آب و رنــگ / نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ

هم آتـــــش بــمردی به آتشـــکده / شــــدی تیره نوروز و جــــــشن سده

نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر / ز اخــــــتر هـــــمه تــــازیان راست بر

برنــجـــد یکی دیــــگـری برخــــورد / بــــداد و بــــبـــخش هـــــــمی ننگرد

پیاده شود مـردم جـــنگ جــــــوی / سوار آنک لاف آرد و گفـت و گـــــــوی

شود خار هر کـس که بد ارجــمند / فرومـــــایـــه را بــخـــت گــــــــردد بلند

کشاورز جنگی شـود بـــی هــنــر / نــــژاد و بـــــــزرگی نـــــــیـــــاید به بر

ربــایــد هـمی این از آن آن از این / ز نـــفـــریــــن نــــدانــنـــــــد باز آفرین

هــمــه گنــج ها زیر دامــن نــهنـد / بـــمیــــرند و کوشش به دشمن نهند

زیان کسان از پـــی سـود خویش / بــــجــویــنـــد و دیــن انــدر آرند پیش

بــریــزند خــون از پــی خواســتــه / شــود روزگــار مــهــان کـــــــــــاسته

ز شیـر شـتر خـوردن و سـوسـمار / عــــرب را به جــایی رسیدسـت کار

که تـــــاج کیــــانــــــی کـــنـــد آرزو / تــفــو بــر تــو ای چــرخ گـــردون تفو

همه بوم ایـران تو ویـــران شــمـــر / کــنام پـلــنگان و شــیــران شــمــر

پـــــر از درد دیـــــــدم دل پارســـــا / که اندر جـــهــان دیـــو بــد پادشـــاه

نــــمانــیــم کـیـن بوم ویــران کنند / هــمــی غــارت از شــهـر ایران کنند

نـــــخوانـنـد بر ما کــــسـی آفــرین / چـــو ویـــران بود بوم ایـــران زمـــین

دریغ است ایران که ویـــران شـــود / کـــنــام پــلنــگان و شــیران شـــود

همه سربه سر تن به کشتن دهیم / از آن به که ایران به دشمن دهیم

چو ایـــران مبـــــاشد تــــن من مباد / در این مرز و بوم زنده یک تن مباد

چشم دل مي ترسد از فصل زمستان شما

از شكايت هاي باد و سوز طوفان شما

اي خيانت پيشه گاه دست شما راخوانده ام

من كه عمري آشنا هستم به شيطان شما

نقش شلاق ستم بر پشت من جا مانده است

كي فراموشم شود شبهاي زندان شما

من نمي خواهم بيان گرد تنهايي شوم

تا كه زخمي گردم از خار بيابان شما

عاقبت آغازتان روزي به آخر ميرسد

من هميشه منتظر هستم به پايان شما

جاوید باد راه آنانی که برای آزادی وآگاهی از جسارت و شجاعت تا پیراهن خونین یکه و تنها به ناکجا آبادی ها عروج کردند . . .

این سرزمینی که بوی غم می دهد
این،جا پای گنه کرده گان روز های قبل
ما نیز پای بر جا پای آنان می گذاریم

این تفرج عمیق
این یادگاری سال های بی انتها

وای وای ...
این سرزمین هیچ جایش سرای من نیست
من دلتنگ تر از دلتنگی های عصر جمعه ام
اندیشه ام بوی درد شب های بیداریم میدهد

این تنهایی که گه گداری
میهمان سفره دلهایتان می شود
این درد های که هیچ از آن سخن نگفته ام
هیچ همسفری از آن خبر نجسته است

بوی غم می دهد

بوی تازه ای نیست

        عطر غم یادگار
                                     دردواره های من اند . . .

گوشه ای از دست نوشته هایم

گویند که دوزخی بود عاشق و مست 

 قولي است خلاف دل در آن نتوان بست

گر عاشق ومست دوزخي خواهد بود  

 فرداست بهشت همچون كف دست

ای مفتی شهر از تو بیدار تریم        

 با این همه مستی ز تو هشیار تریم

تو خون کسان نوشی و ما خون رزان

 انصاف بده کدام خون خوار تریم

گویند کسان بهشت با حور خوش است  

 من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار 

   آواز دهل شنیدن از دور خوش است

این می چه حرامی است که عالم همه زان می جوشند  

 یک دسته به نابودی نامش کوشند

آنان که بر عاشقان حرامش کردند 

خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

بی شک قدحی شراب نوشید و از آن

سر مست شد این جهان هستی را ساخت